Հայաստանը կարող է խոսել Թուրքիայի հետ, բանակցել Ադրբեջանի հետ, պայմանագրեր կնքել, հարաբերություններ զարգացնել, սակայն՝ ժայռացած Հայաստան մնալով, ամուր ինքնությամբ ու ինքնաճանաչողության բարձրագույն աստիճանով...
Սովորություն ունեմ ժամանակ առ ժամանակ «թերթել» «Երեկոյան Երևանի» թվայնացված արխիվը։ Եվ այդ հնարավորության համար անսահման երախտապարտ եմ Ազգային գրադարանին (փա՜ռք Աստծո, «իրական» Հայաստանում դեռևս պահպանվում է «ազգային» կոչվելու իրավունքն ունեցող գոնե մեկ կառույց)...
«Հիմա գիշերվա 3:33-ն է... Էս նամակը գրում եմ, որովհետև հասկանում եմ՝ վիճակը լուրջ է... Սա իմ ընտրությունն է, ոչ մեկը չէր կարող ինձ արգելել, որ բանակ գամ, սպա դառնամ ու պոստ պահեմ...
Կան պահեր, երբ կյանքը պատռում է բոլոր դիմակները։ Այդ ժամանակ պարզ է դառնում, թե ովքեր էին ձեր կողքին հանուն գաղափարի, իսկ ովքեր՝ միայն փողի, պաշտոնի կամ անձնական շահի համար...
Երբ մնում ես ինքդ քեզ հետ ու սկսում ես խորհել եղածի ու չեղածի մասին, հասկանում ես՝ ամենադժվար դատավորը քո խիղճն է։ Այն չի խաբվում բարձր խոսքերից, պաշտոններից, արդարացումներից ու մարդկանց ծափերից...
Պուտին-Փաշինյան վերջին հեռախոսազրույցը հայ-ռուսական հարաբերությունների կարգավորման սկիզբ չդարձավ։ Ընդհակառակը՝ այն բացահայտեց այն փակուղին, ուր Հայաստանը հասցվել է տարիներ շարունակ վարված գործարքային և անհետևողական արտաքին քաղաքականությամբ...